«

»

Print this نوشته

پاره گى پروتز سینه

گرچه پروتز سینه اصولأ جزو لوازم پزشکى با عمر محدود طبقه بندى میشود ( کلاس ٣ ) ، با توجه به آمار و ارقام میتوان در نظر داشت که این اجسام اصولأ براى حضور طولانى در بدن انسان طراحى و ساخته شده اند ، و به همین دلیل پروتز سینه میتواند براى دهه ها در بدن یک خانم باقى بماند و تا وقتى مشکلى براى آن پیش نیامده ( از جمله پاره گى ) احتیاجى به تعویض یا خارج کردن ندارد .

١- تشخیص پاره گى پروتز هاى آب نمکى ( سالین) بسیار ساده است : بیمار یک روز ناگهان متوجه کوچکى قابل توجه یک سینه میشود ! درمان نسبتأ آسانى در پیش است : جایگزینى با پروتز هاى جدید و گاه لیفت سینه. اما احتمال وقوع پاره گى با این پروتز کلأ بالاست و تا ١٠٪ این ها ظرف ده سال اول دچار پاره گى میشوند و این رقم در سال هاى بعد تصاعدى افزایش میابد.

٢- پروتز هاى با ژل سیلیکون مایع ( غیر چسبنده) در صورت پاره گى میتوانند مشکلات قابل توجهى به ارمغان آورند. گرچه در صورت پاره گى کیسه خارجى ، سیلیکون مایع میتواند تقریبأ به هر نقطه از بدن مهاجرت نماید ، در اکثریت قاطع موارد سیلیکون در ناحیه سینه و یا زیر بغل محدود میماند . بد شکلى و بروز توده خارج محدودهء پروتز میتواند از علائم پاره گى باشد ، گاهى بزرگى غدد لنفاوى زیر بغل ( گرانولوم) از تظاهرات پاره گى است. این پروتز ها خوشبختانه امروزه به ندرت استفاده میشوند و کمپانى هاى معتبر ساخت آن را متوقف کرده اند ولى در گذشته تا ٢۵٪ اینها ظرف ١۵ سال دچار پاره گى میشدند که اکثرأ هم بدون علامت یا پاره گى ساکت یا مخفى بود(پاره گى داخل کپسولى).

٣- پروتز هاى با ژل چسبنده ( کوهسیو) امروزه شایعترین پروتز مورد استفاده در جهان محسوب میشوند و با طراحى کیسه هاى بهتر و مقاوم تر ریسک پاره گى در آنها به شدت کاهش یافته است. مطالعه اى که درسالهاى ٢٠٠٣ -٢٠٠٩ تحت نظر سازمان غذا و داروى آمریکا روى پروتز هاى منتور انجام شد ریسک پاره گى ظرف ۶ سال را ١/١ درصد أعلام کرد که با گذشته بسیار متفاوت میباشد. پاره گى این پروتز ها در اکثریت قاطع موارد داخل کپسولى و بدون علامت بوده و معاینه فیزیکى براى تشخیص آن نا کافى است ( کمتر از ٣٠٪) دقیقترین وسیله تشخیص پاره گى آن ام آر آى است.

( بالاى ٨۵ ٪) در حال حاضر پروتکل تشخیصى یکسانى براى بررسى درازمدت خانم هاى داراى پروتز سیلیکونى در سطح جهانى وجود ندارد. گرچه در آمریکا استفاده از ام آر آى هر سه سال توصیه شده است ، در اروپا این برخورد بسیار تهاجمى تلقى میشود و اکثر بیماران با سونوگرافى دوره اى تعقیب میشوند و از ام آر آى براى تأئید موارد مشکوک استفاده میشود. اما اینکه چرا یک پروتز باید پاره شود :

مشکل را میتوان در سه سطح زمانى بررسى کرد :
١- ساخت : یعنى قبل از عمل جراحى مشکلى بسیار جزئى در کیسه پروتز به وجود آمده که از چشم کمپانى سازنده دور مانده.
٢- کارگذارى : استفاده از برش هاى خیلى کوچک باعث خواهد شد تا جراح حین جاگذارى پروتز فشار بیش از حد به آن وارد کند یا برخورد اجسام تیز حین عمل با پروتز میتواند باعث پاره گى گردد ( معمولأ این پاره گیها خیلى سریع خود را نشان میدهند- ١-٣ ماه-).

٣- گذر زمان و تغییرات شیمیایى روى کیسه و تداخل با نسج بدن ، پروسه هاى تخریبى و فرسایشى تدریجى همراه با تروماى فیزیکى مکرر( ضربه ها). که به نظر اکثریت موارد در این کلاس قرار میگیرند. در خاتمه باید توجه داشت که پروتز سینه وسیله ایست که باید دراز مدت در بدن بماند و مشکلات پیش آمده توسط آن و امنیت کمپانى سازنده نیز باید در مطالعات طولانى و بالاى ده سال نشان داده شود به همین دلیل استفاده از برند هاى با سابقه و قدیمى منطقى تر به نظر میرسد. هنوز مشکل استفاده از پروتز هاى ارزان قیمت پى آى پى فراموش نشده است !

Permanent link to this article: http://glo.ir/%d9%be%d8%a7%d8%b1%d9%87-%da%af%d9%89-%d9%be%d8%b1%d9%88%d8%aa%d8%b2-%d8%b3%d9%8a%d9%86%d9%87/

This site is protected by wp-copyrightpro.com